Халық арасында «Бала Жамбыл» атымен танылған жас ақынның балалық шағы мен білім жолы өзге құрдастарына қарағанда мүлде бөлек басталды. Оның әкесі әкімшілікте қызмет атқарып, үйге түрлі ойыншықтар әкеліп бергенімен, кішкентай Жамбыл оларға еш қызықпайтын. Оның есесіне, анасы қазақ тілі мен әдебиеті пәнінің мұғалімі болғандықтан, кішкентайынан анасының жанында жүріп, қаламмен ойнауды, қағаз шимайлап, жазу жазуды жанына серік етті. Бұл туралы Жамбыл Дүйсенов журналист Нұрсейіт Жылқышыбайға берген сұхбатында айтып берді.
Білім жолындағы таңғажайып белестер
Мектеп табалдырығын алты жасында аттаған бала Жамбыл бірінші және екінші сыныптың оқу бағдарламасын үйде жүріп-ақ меңгеріп алған еді. Осы зеректігінің арқасында мұғалімдер мен мектеп директорының шешімімен арнайы емтихан тапсырып, 1-сыныптан 2-сыныпқа, кейіннен 4-сыныптан 5-сыныпқа бірден секіріп өткен. Осылайша өзгелер он сегіз жасында мектеп бітіріп жатқанда, Жамбыл мектепті небәрі он төрт жасында тәмамдап шықты. Мектепті ерте аяқтаған соң, ол шығармашылық сынақтар мен ағылшын тілі емтихандарын сәтті тапсырып, он бес жасында Қазақ ұлттық университетінің журналистика факультетіне мемлекеттік грант негізінде оқуға түсті.
Өмірді өзгерткен 2020 жылғы ауыр қаза
Алайда өмірі осындай жарқын белестермен басталған ақынның тағдырында өте ауыр соққылар да болды. Өмірін күрт өзгерткен ең қиын кезең 2020 жылға тұспа-тұс келді. Сол жылы өзінің мойнына таққан тұмарындай болған жалғыз әпкесінен, ең жақын сырласы әрі қымбат адамынан айырылып қалды.
Бұл қайға Жамбылдың ғана емес, бүкіл отбасының қабырғасын қайыстырды, тіпті әпкесінің қазасынан кейін анасы мүлде жатып қалды.
Күйзеліс, тоқырау және қараңғы ойлар
Жамбылдың айтуынша, осы ауыр соққыдан кейін өзін мүлде тастап жіберді, жұмысынан шығып, күн ұзаққа тек үйде жылаумен уақыт өткізді. Әлеуметтік желілерді мүлде ұмытып, сыртқы әлеммен және адамдармен байланысын толығымен үзді. Бұл терең күйзеліс жас дарынның шығармашылығын да он жылдай уақытқа тоқырауға ұшыратып, оның өмірге деген құлшынысын толығымен төмендетіп жіберді.
«Әпкем қайтыс болғаннан кейін, суицид жасағым келді. Бұл сұраққа халықтың алдында жауап беру маған өте ауыр. Бірақ жасыратыны жоқ, сол кезде шынымен суицид жасағым келген сәттер болды. Өмірден мүлдем көңілім қалып, күдер үздім. Шамамен он жылдай өлең жазуды, ақындықты мүлде тастап кеттім,» – деп ағынан жарылды ақын.
Өмірге қайта оралу
Бірақ уақыт өте келе бұлай етуге болмайтынын, бұл әрекеттің үлкен қателік екенін іштей түсінеді. Егер тек өзін ғана ойлап, өмірден кетіп қалса, артында қалған бүкіл әулетінің еңіреп жылап қалатынын, олардың ертеңгі күні не болатынын ойлап жаны ауырды.
«Бірақ олай болмайтынын түсіндім. Тек өзімді ойлап кетіп қалсам, әулетім жылап қалады. Мен тек өзін ғана ойлайтын эгоист адам емеспін ғой. Маған Алла тағала талант берді ме, мен оны тастап кетуге құқығым жоқ», – деді Жамбыл.
Тұңғиықтан суырып алып, оны қайтадан өмірге бейімдеген негізгі күш – анасы мен отбасы алдындағы үлкен жауапкершілік сезімі болды. Төсек тартып жатып қалған анасының және өзге де жақындарының өзіне үміт артып отырғанын ұғынған ақын біртіндеп есін жиып, өзін қолға ала бастады. Осылайша, отбасына деген махаббат пен жауапкершілік жас ақынды ауыр қайғының құрсауынан құтқарып, өмірге және шығармашылыққа қайта алып келді.
Еске сала кетейік, бұған дейін бала Жамбыл шығармашылығымен қайта айналысып, елге оралатынын айтқан еді.
